historia Kenii  

Krajobraz kenijski z sawannami, górami, jeziorami i rzekami sprawia wrażenie naturalnej, dziewiczej krainy, niezmąconej przez istotę ludzką.

Jednakże na początku swego istnienia Kenia była płaskim i monotonnym obszarem. Potężne ruchy tektoniczne, działania płynnych mas skalnych i lawy wykształciły płaskowyż w Etiopii, Kenii i  Ugandzie. Wówczas to silne trzęsienia ziemi utworzyły wielki rów tektoniczny "Riff Valley", który ciągnie się prawie wzdłuż całej Wschodniej Afryki.

Pierwsze plemiona z północy osiedliły się na terenie obecnej Kenii około 40 000 lat temu. Ci przodkowie dzisiejszych mniejszości narodowych byli koczownikami, wojownikami, rzemieślnikami i rolnikami.  Podczas następnych 10 000 lat przywędrowały do Kenii (wzdłuż Nilu) następne ludy, a w ostatnim tysiącleciu nadeszli Masajowie. W XII wieku wybrzeże Kenii skolonizowali Shirazi - mieszkańcy Zatoki Perskiej, którzy związali się się z ludnością tubylczą i w czasie dwóch lub trzech generacji utworzyli własny język bantu - arabski, a dokładniej suahili czy kisuaheli. W dużych miastach - centrach handlowych Malindi i Mombasa islamska warstwa rządząca trzymała  tubylców w niewoli.

W 1498 roku na wybrzeżu wylądował słynny portugalski podróżnik i odkrywca Vasco da Gama. Portugalczycy, którzy już znacznie wcześniej posiadali swoje osady handlowe w Indiach, nie chcieli skolonizować Kenii a jedynie zapewnić sobie bazę postojową do dalszej podróży. Zawarli oni umowę handlową z szachem Shirazów w Malindi. Ponieważ mieszkańcy Mombasy nie chcieli współpracować z Portugalczykami, miasto zostało aż trzy razy zdobyte i  splądrowane prze Europejczyków. W 1592 roku Mombasa poddała się szachowi Malindi i Portugalczykom. W 1631 roku po napadzie Fort Jesus  Portugalczycy przejęli całkowitą władzę.
W 1698 roku Mombasa wyzwoliła się z pod panowania najeźdźców a 30 lat później całe wybrzeże.

W latach osiemdziesiątych XIX wieku w czasie europejskiego podziału Afryki, Kenia została przekazana pod panowanie Anglikom, którzy utworzyli kolejną kolonię królewską. Dla Anglików najważniejsze były względy ekonomiczne i strategiczne, potrzebowali punktów wspierających ich interesy na Zanzibarze i w Ugandzie. Przede wszystkim zależało im na budowie drogi - linii kolejowej z Mombasy do Jeziora  Wiktorii. Budowa tej linii przeszła do historii jako prawdziwa walka z malarią, czerwonką, lwami i tubylcami. W 1899 roku wybudowano odcinek do Jeziora Naivasha, gdzie postanowiono utworzyć kolejne centrum handlowe i zaplecze do dalszej budowy  w efekcie czego powstało miasto Nairobi. Kiedy w 1901 roku kolej dotarła do Jeziora Wiktorii, wzdłuż trasy osiedlili się kupcy indyjscy, europejscy misjonarze i koloniści. W 1907 roku Nairobi ogłoszono stolicą Kenii.

W 1952 roku rozpoczęło się powstanie radykalnych Mau - Mau (co oznacza ostrzeżenie przed wrogiem), a plemiona Kikusi, Meru i Embusi rozpoczęły swoją wojnę pozycyjną przeciwko osadnikom w "White Highlands". Działacz Kenyatta trafił do więzienia, a następnie został wygnany do Afryki Północnej. Tysiące tubylców zostało przesiedlonych do rezerwatów. W 1956 roku oddziały brytyjskie wpędziły wojowników Mau - Mau do buszu i tam zniszczyły. Region White Highlands został oddany afrykańskim osadnikom ale konflikty narodowościowe były nadal nie rozwiązane. Gdy Jomo Kenyatta powrócił ze swojego wygnania 12.12.1963 roku została ogłoszona niepodległość Kenii, a Jomo Kenyatta został pierwszym prezydentem. Po jego śmierci w 1978 roku prezydentem został Daniel Arap Moi. Obecnie Kenia jest jednym z najstabilniejszych krajów w Afryce.